terroryzm

-Nie ma mowy o alienacji terrorystów, skoro już uparłeś się przy tej terminologii, gdy podłożem konfliktu jest spór narodowościowy. Wówczas poparcie społeczeństwa jest znaczne.

- Ale przecież i tak dalekie od stuprocentowego. Na dodatek z czasem malejące. Siła przyzwyczajenia jest ogromna. Inercja życia codziennego potrafi zdławić najwznioślejsze porywy.

- Gdzieś ty to wyczytał?

- A co, nie mam racji?

- Rację masz. Więc tym bardziej powinieneś zrozumieć znaczenie czynnika czasu. Nie możemy czekać na kolejne pokolenie.

- Co z tego, teraz czy w przyszlym wieku... i tak jesteście terrorystami.

- Tak. Ponieważ przegrywamy. Widzisz, przeoczyłeś w tym swoim algorytmie także alternatywne jego zakończenie. Bo jeśli wygramy, jeśli wygramy, okażemy się nieugiętymi bojownikami o wolność i niepodległość, żołnierzami patriotami, przykładami dla harcerzy, bohaterami odwiecznej walki o polskość tych czy owych ziem. Zbrodniarzami będą nasi wrogowie. Słowo terroryzm zaliczone zostanie do bogatego arsenału propagandowego ciemiężcy i stanie się na lata niecenzuralne. W szkolnych podręcznikach Polacy o takich jak twoje zapatrywaniach określeni zostaną jako chwiejni światopoglądowo; w filmach grać ich będą rachityczni okularnicy, kryjący się pod stół na dźwięk wystrzału, podczas gdy muskularni wyżrynowcy odbezpieczają swoje pistolety. I to jest moje niebo, Ian. To jest moje niebo.

źródło - Jacek Dukaj, "Xavras Wyżryn"

0wnz0red

"For forty years now, doctors have been telling us that the way to keep fit is to exercise more and eat less. That's great fucking advice, as can be demonstrated by the number of trim, fit residents of Northern California that can be found waddling around any shopping mall off Interstate 101. Look at exercise, Jesus, what could be stupider? Exercise doesn't burn fat, exercise just satisfies the condition in which your body is prepared to burn fat off. It's like a computer that won't boot unless you restart it twice, switch off the monitor, open the CD drive and stand on one foot. If you're a luser, you do all this shit every time you want to boot your box, but if you're a leet hax0r like you and me, you just figure out what's wrong with the computer and fix it. You don't sacrifice a chicken twice a day, you 0wn the box, so you make it dance to your tune.

"But your meat, it's not under your control. You know you have to exercise for 20 minutes before you start burning any fat at all? In other words, the first twenty minutes are just a goddamned waste of time. It's sacrificing a chicken to your metabolism. Eat less, exercise more is a giant chicken-sacrifice, so I say screw it. I say, you should be super-user in your own body. You should be leet as you want to be. Every cell in your body should be end-user modifiable."

Liam held his hands out before them, then stretched and stretched and stretched the fingers, so that each one bent over double. "Triple jointed, metabolically secure, cognitively large and in charge. I 0wn, dude."

fragment Ownzored Cory'ego Doctorowa

Doskonałe opowiadanie łączące temat Trusted Computing, kontroli nad własnym ciałem (a wręcz hakowania go) i delikatny klimat cyberpunkowej ucieczki przed wszystkowiedzącą władzą. Polecam.

Jacek Inglot ofiarą cenzury

Na stronach Gildii można znaleźć usunięty przez wydawcę fragment książki "Inquisitor. Zemsta Azteków". Nie jest to afera na miarę pozbawionej wolności słowa Manueli Gretkowskiej, a sprawa zgoła nie polityczna. Możnaby co najwyżej uznać, ze lobbystyczna. Oto co o powodzie piszą redaktorzy Gildii:

Z tekstu powieści wydawca usunął dość istotny fragment, podobno, jak ćwierkają warszawskie wróble, dlatego, że kuzynka bratanka ciotki szwagra babci ze strony matki redaktora naczelnego była nauczycielką, wzorowo i z poświęceniem spełniającą swą edukacyjną misję aż do emerytury. Co ma to wspólnego z usuniętym fragmentem nowego Inquisitora? Zajrzyjcie do tekstu, który autor nam udostępnił.

do przeczytania

Obecne czasy charakteryzują się tym, że ludzie głupi i pospolici nie tylko nie wstydzą się tego, że są głupi i pospolici, ale jeszcze żądają, by głupota i pospolitość stały się ogólnym prawem.

[...]

Prawdą jest, że na świecie, w każdej chwili, a zatem także teraz, dzieje się na raz nieskończenie wiele rzeczy [...] Ze względu na to, że poznanie całej pełni rzeczywistości jest niemożliwe, nie pozostaje nam nic innego jak arbitralne konstruowanie rzeczywistości i zakałdanie, że rzeczy dzieją sie w jakiś określony sposób. Dzięki temu otrzymujemy schemat, to znaczy pojęcie lub też siatkę pojęć. Siatkę tę nakładamy na prawdziwą rzeczywistość i dopiero wówczas uzyskujemy jej przybliżony obraz. Natomiast naprawdę zawiłą i skomplikowaną jest konkretna rzeczywistość życiowa, zawsze jedyna w swoim rodzaju. Kto potrafi dokładnie się w niej zorientować, kto pod zewnętrznym chaosem każdej sytuacji życiowej umie dostrzec tajemną anatomię chwili, czyli, ogólnie biorąc, kto się w życiu nie gubi, ten ma naprawdę otwartą głowę. Spójrzcie na otaczających was ludzi, a zobaczycie, jak idą przez świat zagubieni; jak lunatycy, popychani przez przeznaczenie dobre lub złe, nie mając nawet pojęcia o tym, co się z nimi dzieje. Usłyszycie, jak mówiąc o sobie i o otaczającym ich świecie używają określeń taksujących, co by wskazywało na to, że mają na ten temat wyrobione poglądy. Jednak już zupełnie powierzchowna analiza pozwoli nam stwierdzić, że nie odzwierciedlają one wcale rzeczywistości, do której się rzekomo odnoszą; natomiast głębsza ich analiza dowodzi, iż nie mają one nawet pretensji do tego, by sie do tej rzeczywistości dopasowywać. A wręcz przeciwnie: jednostka stara się za ich pomocą stworzyć sobie własną wizję życia i rzeczywistości. Bowiem życie to chaos, w którym człowiek czuje się kompletnie zagubiony. Podejrzewa, iż tak jest, ale przeraża go myśl o spotkaniu się twarzą w twarz z ową straszna rzeczywistością i stara sie ją zasłonić kurtyną fantasmagorii, na której wszystko jawi mu się jasne i wyraźne, używa ich jako okopów, z których broni się przed życiem[...].

Człowiek o otwartej głowie to ten, który wyzwoliwszy się spod władzy owych fantasmagorycznych "poglądów" spotyka się z życiem twarzą w twarz, przyjmuje do wiadomości, że wszystko jest w nim problematyczne i czuje się zagubiony. Ponieważ jest to świętą prawdą - żyć znaczy czuć się zagubionym - ten, kto to przyjmuje, zaczyna sam siebie odnajdywać, zaczyna odanjdywać swą autentyczną rzeczywistość i staje wreszcie na twardym gruncie. Instynktownie, jak rozbitek, szuka czegoś, czego mógłby się uchwycić; ta nie cierpiąca zwłoki, tragiczna potrzeba, absolutnie prawdziwa, skoro chodzi przecież o uratowanie życia, zmusza go do uporządkowania życiowego chaosu. Jedyne prawdziwe poglądy to poglądy rozbitka. Cała reszta to retoryka, poza, farsa. Kto się nie czuje prawdziwie zagubiony, ten gubi się bezpowrotnie, a więc nigdy nie odnajdzie siebie samego, nigdy się nie zetknie z prawdziwą rzeczywitością.

"Bunt mas", Jose Ortega Y Gasset

czytając

WHATEVER LIGHTING THE PHOTOGRAPHER USED was harsh and made bad shadows on the cement-block wall behind them. Just a painted wall in somebody's basement. The mon-key looked tired and patchy with mange. The guy was in lousy shape, pale with rolls around his middle, but there he was, relaxed and bent over with his hands braced against his knees and his poochy gut hanging down, his face looking back over his shoulder at the camera, smiling away.

"Beatific" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

What the little boy first loved about pornography wasn't the sex part. It wasn't the pictures of beautiful people dorking each other, their heads thrown back, making those fake orgasm faces. Not at first. He'd found all those pictures on the Internet even before he knew what sex was. They had the Internet in every library. They had it at all the schools.

The way you can move from city to city and always find a Catholic church, the same Mass said everywhere, no matter what foster place the kid was sent, he could always find the Internet. The truth was, if Christ had laughed on the cross, or spat on the Romans, if he'd done anything more than just suffer, the kid would've liked church a lot more.

As it was, his favorite website was pretty much not sexy, at least not to him. You could just go there, and there would be about a dozen photographs of this one dumpy guy dressed as Tarzan with a goofy orangutan trained to poke what looked like roasted chest-nuts up the guy's ass.

The guy's leopard-print loincloth is tossed to one side, the elastic waistband sunk into his tubby waist.

The monkey's crouched there, ready with the next chestnut.

There's nothing sexy about it. Still, the counter showed more than a half million people had been to see it.

"Pilgrimage" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

The monkey and the chestnuts wasn't anything the kid could understand, but he sort of admired the guy. The kid was stupid, but he knew this was something way beyond him. The truth was, most people wouldn't even want a monkey to see them naked. They'd be terrified about how their asshole might look, if it might look too red or baggy. There's no way most people would ever have the nerve to bend over in front of a monkey, much less a monkey and a camera and lights, and even then they'd have to do about a zillion sit-ups first and go to a tanning booth and get their hair cut. After that, they'd spend hours bent over in front of a mirror, trying to determine their best profile.

And then, even with just chestnuts, you'd have to stay somewhat relaxed.

Just the thought of auditioning monkeys was terrifying, the possibility of being rejected by monkey after monkey. Sure, you can pay a person enough money and they'll stick stuff into you or they'll take pictures. But a monkey. A monkey's going to be honest.

Your only hope would be to book this same orangutan, since it obviously didn't look too picky. Either that or it was exceptionally well trained.

The point was, there'd be nothing to this if you were beautiful and sexy.

The point was, in a world where everybody had to look so pretty all the time, this guy wasn't. The monkey wasn't. What they were doing wasn't.

The point was, it's not the sex part of pornography that hooked the stupid little boy. It was the confidence. The courage. The complete lack of shame. The comfort and genuine honesty. The up-front-ness of being able to just stand there and tell the world: Yeah, this is how I chose to spend a free afternoon. Posing here with a monkey putting chestnuts up my ass.

And I really don't care how I look. Or what you think.

So deal with it.

He was assaulting the world by assaulting himself.

And even if the guy wasn't loving every moment, the ability to smile, to fake your way through this, that would be even more admirable.

The same way every porno movie implies a score of people standing just off camera, knitting, eating sandwiches, looking at their wristwatches, while other people do naked sex only a few feet away...

To the stupid little boy, that was enlightenment. To be that comfortable and confident in the world, that would be Nirvana.

"Freedom" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

That's the kind of pride and self-assurance the little boy wanted to have. Someday.

If it was him in those pictures with the monkey, he could look at them every day and think: If I could do this, I could do anything. No matter what else you came up against, if you could smile and laugh while a monkey did you with chestnuts in a dank concrete basement and somebody took pictures, well, any other situation would be a piece of cake.

Even hell.

More and more, for the stupid little kid, that was the idea...

That if enough people looked at you, you'd never need anybody's attention ever again.

That if someday you were caught, exposed, and revealed enough, then you'd never be able to hide again. There'd be no difference between your public and your private lives.

That if you could acquire enough, accomplish enough, you'd never want to own or do another thing.

That if you could eat or sleep enough, you'd never need more.

That if enough people loved you, you'd stop needing love.

That you could ever be smart enough.

That you could someday get enough sex.

These all became the little boy's new goals. The illusions he'd have for the rest of his life. These were all the promises he saw in the fat man's smile.

So after that, every time he was scared or sad or alone, every night he woke up panicked in a new foster home, his heart racing, his bed wet, every day he started school in a different neighborhood, every time the Mommy came back to claim him, in every damp motel room, in every rented car, the kid would think of those same twelve photos of the fat man bent over. The monkey and the chestnuts. And it calmed the stupid little shit right down. It showed him how brave and strong and happy a person could become.

How torture is torture and humiliation is humiliation only when you choose to suffer.

"Savior" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

And it's funny how when somebody saves you, the first thing you want to do is save other people. All other people. Everybody.

The kid never knew the man's name. But he never forgot that smile.

"Hero" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

"Choke", Chuck Palahniuk