8.10.2007, Tilicho Base Camp → Kyangshar

O 7 rano były wszędzie chmury, więc spaliśmy dalej, ale już o 8 wyłonił się Tilicho Peak i część Wielkiej Bariery, co sprawiło iż pojawił się plan podskoczenia kawałek w górę, aby zobaczyć co się da i znikać „w dół” do Yak Kharki albo Letdar, gdzie nam będzie dane dojść.

Podszedłem jakieś pół godziny w kierunku jeziora i udało mi się zobaczyć piękny widok na Roc Noir (szczyt kończący z jednej strony Wielką Barierę), 3 stada kozic, jednego kozackiego kozła, a nawet orła. Istne Animal Planet. Teleobiektyw był mocno w użyciu.

Z Tilicho Base Camp wybraliśmy tym razem wariant dolny, jak się okazało równie sypki i usiany landslide’ami. Niemniej jednak szło się dość przyjemnie. Koło 13.30 doszliśmy do hotelu Tilicho Peak (tuż przed odejściem seasonal trail na Yak Kharkę) i tutaj nastąpiła zmiana planów – obiadek i zostajemy na noc, żeby Wiśnia, którego zaczęła jakaś choroba chwytać, mógł odzyskać siły.

Po obiedzie tylko Michał i ja skoczyliśmy do Manangu po wodę i jakieś szturmżarcie. No, może z drobną nadzieją na internet. Droga była całkiem spoko, dość szybko zbiegliśmy, a w Manangu tłum – w końcu ostatnio byliśmy tam w sobotę, gdy wszyscy bogobojni Żydzi siedzą w domu, a teraz wylegli różne geszefciki załatwiać.

Wróciliśmy znalezionym traktem lepszym niż ten opisany u Kurczaba, a idzie on tak:

Z Manangu wychodzimy kierując się strzałkami na Tilicho Lake, nie przechodzimy jednak od razu na drugi brzeg lecz idąc lewym orograficznie brzegiem Marsyandi mijamy miejsce gdzie wpada do niej (po drugiej stronie) jeden z dopływów. Idąc dalej (od Manangu jakieś 0:25) dochodzimy do mostu, którym przechodzimy na prawy orograficznie brzeg rzeki i prostą ścieżką, która łagodnie idzie pod górę dochodzimy do Kyangshar.

Tak jak wcześniej był pomysł, żeby w przypadku braku poprawy Wiśni zdrowia skoczy do Manangu do kina, to po naszym wieczornym powrocie poszedł w odstawkę. Droga powrotna się mocno dłużyła, zwłaszcza końcówka, pokonywana w prawdziwych ciemnościach, przy świetle czołówek.