Imię jest wróżbą

Co łączy poniższe (mniej lub bardziej losowo wybrane) wypowiedzi:

Prezydent Kaczyński okazał się - nomen omen - człowiekiem małym. Nie wspomnę już o pajacu Gosiewskim...

Ale tuning daje możliwość spróbowania czegoś inaczej.Przecież nie zawsze jesteśmy pewni, czy zła jazda to wina siodełka, kierownicy czy (nomen omen) hamulców.

Nie sposób nie przyznać racji, chociażby w kwestii rozróżnienia swój - obcy. Pewnie, że jak ktoś zechce, to wejdzie. Ale - nomen omen - na wejściu będzie trudniej. [o mundurkach szkolnych, przyp. mój]

Wlasnie, dla Ciebie nie jest wazne czy ktos ma racje, a nie twierdze ze mam bo to MOJE wlasne opinie (nomen omen, nie wiedzialem ze masz jakis udzial w wymienionych markach, bo co jak co ale do Ciebie nic nie mialem.), tylko KIM ten ktos jest.

Jest to oczywiście nieprawidłowe użycie wyrażenia nomen omen, które pochodzi od łacińskiego nomen est omen (imię jest wróżbą). W języku polskim używamy tego gdy chcemy zaznaczyć, iż w imieniu osoby (bądź nazwie przedmiotu, firmy, marce) objawia się jej charakter (bądź koleje losu). Przykładem może być na przykład następujące zdanie:

Andrzej Lepper zmarł, nomen omen, na trąd.

O wpisie

Dodano:
25 lipca 2006, 00:36
Kategorie:
lingua