święta idą

Słyszałem już pierwsze "Lest Krismes". Zaczęło się ..

festa de semaforo

Podziwiam portugalskie zacięcie do organizowania coraz to nowych pretekstów do imprez, na których po prostu musisz być. W ten piątek jest polskie party niepodległościowe, za tydzień erazmusowe party, a za dwa - hiszpańskie party. Pomijając oczwiście te, które odbywają się co tydzień.

A wczoraj było tytułowe "Traffic lights party". Impreza gdzie na wejściu oznaczało się swoją dostępność przez naklejenie odpowiedniego koloru (czerwony/żółty/zielony), aby pijani bywalcy wiedzieli czy jest sens zagadywać. Leniwy naród, ale pomysł niegłupi. Oczywiście obecność obowiązkowa.

A dzisiaj po dwóch tygodniach zmagań z okolicznościami losu i własnym lenistwem chyba w końcu oddam pierwszą część zadań z Computação. Ale nigdy nic nie wiadomo.

Update - a frekwencja na zajęciach o 9 wyniosła 50%. I tak zaskakująco wysoka. Jakoś mało socjalni ci informatycy.

wycieczka po południowej Hiszpanii - socjalnie

Po raz kolejny okazało się, że instynktownie wykazując antypatię pod adresem większość rodaków miałem racje.

Nie lubię ludzi, którzy pod pojęciem zwiedzanie mają zakonotowane bieganie od jedengo wymienionego w przewodniku miejsca do innego, nieustannie strzelając na prawo i lewo cyfrówką. I to już nie chodzi o to, że jestem wrogiem cyfrówek (choć jestem, mimo pozornego paradaoksu, że sam chcę się w jedną zaopatrzyć), albo zabytków. Po prostu odnoszę wrażenie, że większość tam obecnych (a było nas w sumie 15 osób, niestety) pojechała po to, żeby móc napisać do domu - zwiedziłem całą południową Hiszpanię. Ciekawe czy są świadomi, że to nieprawda, bo nie zwiedzili praktycznie nic. Nie znają zwyczajów hiszpańskich, nie rozmawiali z żadnym miejscowym, nie wiedzą kto rządzi krajem i jak, historia kraju jest im obca. Po prostu widzieli kilka budynków, które równie dobrze mogliby zobaczyć na zdjęciach. A siebie powklejać w pirackiej kopii Fotoszopa.

Jak nie mam czasu aby poznać miasto to nie tracę go na bieganie od kościoła do kościoła. Wolę usiąść w jednym z nich, spojrzeć na modlących się ludzi, zobaczyć w jakim są wieku, ilu ich, poprzyglądać się detalom ornamentów. Lubię przejść się uliczkami miasta, zobaczyć jak bawią się dzieci i w co, czy ludzie są zabiegani, czy nie, wypić spokojnie piwo w kawiarni.

A jak widzę kierownika wycieczki, który mówi, że nie ma czasu zajrzeć do muzeum Picassa, bo musimy jechać zwiedzać Granadę, to mi się go żal robi. Kierownik odjeżdża, a ja zostaję, z pożytkiem dla nas obu.

Chociaż, muszę przyznać, że nie było tak źle, żeby nie mogło być gorzej. Mógł pojechać z nami Adam-Z-Chujami-Nie-Gadam, z którym rozmowa po powrocie wyglądała następująco:

adam: jak było na wyjeździe?
ja: [w trzech, czterech zdaniach streszczam co widzieliśmy, gdzie byliśmy, bez zbytnich szczegółów]
adam: no, ale imprezy jakieś były?

wycieczka po południowej Hiszpanii - turystycznie

Gibraltar

Gdzie on leży, każdy wie. Że to prawdziwie brytyjska kolonia można się łatwo przekonać na granicy, bo np. z Rumunii bez wizy się nie wjedzie. Choć podejrzewam, że wejść to by się dało, bo sprawdzanie paszportów polega tam na machnięciem nim z półtora - dwóch metrów mniej więcej w kierunku strażnika. Przy wjeździe samochodem kontrola jest bardziej wnikliwa - patrzą na nazwę kraju wypisaną na okładce i na tej podstawie podejmują decyzję czy w ogóle zaglądać do środka. Zaglądają jedynie gdy wjazd wymaga wizy chyba. Cóż za połączenie brytyjskich przepisów z hiszpańskim lenistwem.

Zaraz po wjeździe trudno nie zauważyć lotniska. Naprawdę trudno, bo droga do centrum miasta prowadzi właśnie w poprzek pasa startowego i jest zamykany, gdy ów pas jest w użytku.

Wszelkie napisy są w języku angielskim, mimo że na ulicach częściej słychać hiszpański (no może raczej tzw. Spanglish). Brytyjczycy niby mieszkają w swoich własnych osiedlach, ładnych, przestronnych, mocno strzeżonych, ale można ich również często zauważyć w knajpach, dzieci na placach zabaw, spacerujących ulicą. Wygląda na to, że nie ma tam raczej jakichś podziałów narodowościowych, raczej ekonomiczne, jak wszędzie. Co ciekawe, nawet mieszkańcy, którzy po angielsku mówią nie najlepiej, za to po hiszpańsku doskonale, czują się Gibraltalczykami i reagują z oburzeniem na jakąkolwiek wzmiankę o tym, że Gibraltar mógłby być częścią Hiszpanii.

A najcenniejszym towarem na tej wyspie chyba są miejsca parkingowe. Ilość tablic o zakazie parkowania (czy to wydanym przez policję, czy to właściciela terenu) na pewno przewyższa ilość wszelkich pozostałych znaków. I to chyba kilkakrotnie.

Ceuta

Hiszpańskie wolne miasto (jakkolwiek dziwnie to brzmi) w północnej Afryce. Wygląda bardzo europejsko, choć trzeba przyznać, że można przyuważyć ludzi w charakterystycznych marokańskich czerwonych czapkach, albo innych togach. W każdym razie Arabów jest dużo. Na tyle dużo, że to na moją aryjską fizjonomię patrzono jak na coś dziwnego.

Nie podobało mi się. Taka szopka dla turystów.

Malaga

Wiele możnaby pisać, bo Malaga jest po prostu piękna. Przynajmniej z tych stron, które dane mi było w moim niezwykle krótkim okresie pobytu zobaczyć. To znaczy kamieniczki w centrum, twierdzę Gibrafaro górującą nad miastem, muzeum Picassa. Wizyta w tym ostatnim sprawiła, że zmieniłem mój stosunej do twórczości tego artysty. Z dość radykalnej co on za bzdury maluje, a ludzie głupi, że to za sztukę uważają na szkice są beznadziejne, ale to co namaluje jest świetne. A to już bardzo poważna zmiana w moim wypadku.

wycieczka po południowej Hiszpanii - motoryzacyjnie

Przejechaliśmy ponad 2000 km w 4 dni samochodem bez dokumentów od ubezpieczenia. Trzy razy zostaliśmy zatrzymani przez hiszpańską policję. Dwie rutynowe kontrole i jedno zatrzymanie za przekroczenie prędkości. Scenariusz tego ostatniego:

język policjantów - hiszpański
język kierowcy - bardzo kiepski portugalski, w finale angielski

policjant1: [prawdopodobnie] Przekroczył pan dozwoloną prędkość, proszę podać prawo jazdy i dokumenty samochodu.
kierowca: nao comprendo ..
policjant1: Przekroczył pan dozwoloną prędkość, proszę podać prawo jazdy i dokumenty samochodu.
kierowca: [wyraz twarzy sugerujący pełne niezrozumienie]
policjant1: [do policjant2] Jak ja mam się tutaj z nim dogadać, jak on nic nie rozumie? Może Ty spróbuj?
policjant2: [powoli i wyraźnie] Przekroczył pan dozwoloną prędkość, proszę podać prawo jazdy i dokumenty samochodu.
kierowca: rented?

opada kurtyna i ręce policjantów, samochód zjeżdża ze sceny.

O tym, że w samochodzie brak ubezpieczenia dowiedzialiśmy się w trakcie ostatniej kontroli. Żaden z odnalezionych trzech kwitków z ubezpieczalni nie posiadał ważnego terminu, a rachunki za telewizję kablową, które wraz z informacjami o zamówionych wycieczkach dziwnym trafem również znalazły się wśród dokumentów auta, również nie spotkałyby się z życzliwym przyjęciem przez policjantów. Wszysto zakończyło się jednak szczęśliwie - rozmową telefoniczną właściciela samochodu z organami porządku i obietnicą wysłania odpowiednich papierów.