czytając

WHATEVER LIGHTING THE PHOTOGRAPHER USED was harsh and made bad shadows on the cement-block wall behind them. Just a painted wall in somebody's basement. The mon-key looked tired and patchy with mange. The guy was in lousy shape, pale with rolls around his middle, but there he was, relaxed and bent over with his hands braced against his knees and his poochy gut hanging down, his face looking back over his shoulder at the camera, smiling away.

"Beatific" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

What the little boy first loved about pornography wasn't the sex part. It wasn't the pictures of beautiful people dorking each other, their heads thrown back, making those fake orgasm faces. Not at first. He'd found all those pictures on the Internet even before he knew what sex was. They had the Internet in every library. They had it at all the schools.

The way you can move from city to city and always find a Catholic church, the same Mass said everywhere, no matter what foster place the kid was sent, he could always find the Internet. The truth was, if Christ had laughed on the cross, or spat on the Romans, if he'd done anything more than just suffer, the kid would've liked church a lot more.

As it was, his favorite website was pretty much not sexy, at least not to him. You could just go there, and there would be about a dozen photographs of this one dumpy guy dressed as Tarzan with a goofy orangutan trained to poke what looked like roasted chest-nuts up the guy's ass.

The guy's leopard-print loincloth is tossed to one side, the elastic waistband sunk into his tubby waist.

The monkey's crouched there, ready with the next chestnut.

There's nothing sexy about it. Still, the counter showed more than a half million people had been to see it.

"Pilgrimage" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

The monkey and the chestnuts wasn't anything the kid could understand, but he sort of admired the guy. The kid was stupid, but he knew this was something way beyond him. The truth was, most people wouldn't even want a monkey to see them naked. They'd be terrified about how their asshole might look, if it might look too red or baggy. There's no way most people would ever have the nerve to bend over in front of a monkey, much less a monkey and a camera and lights, and even then they'd have to do about a zillion sit-ups first and go to a tanning booth and get their hair cut. After that, they'd spend hours bent over in front of a mirror, trying to determine their best profile.

And then, even with just chestnuts, you'd have to stay somewhat relaxed.

Just the thought of auditioning monkeys was terrifying, the possibility of being rejected by monkey after monkey. Sure, you can pay a person enough money and they'll stick stuff into you or they'll take pictures. But a monkey. A monkey's going to be honest.

Your only hope would be to book this same orangutan, since it obviously didn't look too picky. Either that or it was exceptionally well trained.

The point was, there'd be nothing to this if you were beautiful and sexy.

The point was, in a world where everybody had to look so pretty all the time, this guy wasn't. The monkey wasn't. What they were doing wasn't.

The point was, it's not the sex part of pornography that hooked the stupid little boy. It was the confidence. The courage. The complete lack of shame. The comfort and genuine honesty. The up-front-ness of being able to just stand there and tell the world: Yeah, this is how I chose to spend a free afternoon. Posing here with a monkey putting chestnuts up my ass.

And I really don't care how I look. Or what you think.

So deal with it.

He was assaulting the world by assaulting himself.

And even if the guy wasn't loving every moment, the ability to smile, to fake your way through this, that would be even more admirable.

The same way every porno movie implies a score of people standing just off camera, knitting, eating sandwiches, looking at their wristwatches, while other people do naked sex only a few feet away...

To the stupid little boy, that was enlightenment. To be that comfortable and confident in the world, that would be Nirvana.

"Freedom" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

That's the kind of pride and self-assurance the little boy wanted to have. Someday.

If it was him in those pictures with the monkey, he could look at them every day and think: If I could do this, I could do anything. No matter what else you came up against, if you could smile and laugh while a monkey did you with chestnuts in a dank concrete basement and somebody took pictures, well, any other situation would be a piece of cake.

Even hell.

More and more, for the stupid little kid, that was the idea...

That if enough people looked at you, you'd never need anybody's attention ever again.

That if someday you were caught, exposed, and revealed enough, then you'd never be able to hide again. There'd be no difference between your public and your private lives.

That if you could acquire enough, accomplish enough, you'd never want to own or do another thing.

That if you could eat or sleep enough, you'd never need more.

That if enough people loved you, you'd stop needing love.

That you could ever be smart enough.

That you could someday get enough sex.

These all became the little boy's new goals. The illusions he'd have for the rest of his life. These were all the promises he saw in the fat man's smile.

So after that, every time he was scared or sad or alone, every night he woke up panicked in a new foster home, his heart racing, his bed wet, every day he started school in a different neighborhood, every time the Mommy came back to claim him, in every damp motel room, in every rented car, the kid would think of those same twelve photos of the fat man bent over. The monkey and the chestnuts. And it calmed the stupid little shit right down. It showed him how brave and strong and happy a person could become.

How torture is torture and humiliation is humiliation only when you choose to suffer.

"Savior" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

And it's funny how when somebody saves you, the first thing you want to do is save other people. All other people. Everybody.

The kid never knew the man's name. But he never forgot that smile.

"Hero" isn't the right word, but it's the first word that comes to mind.

"Choke", Chuck Palahniuk

aktualizacja Windows Media Player - nigdy więcej..

O godzinie 3.30 korzystając z mojej obniżonej percepcji zaatakowało mój umysł okno "Czy chcesz ściagnąć z Internetu aktualizacje programu Windows Media Player?". Widząc słowa "aktualizacja" i "ściagnąć" skojarzyłem to z apgrejdem systemu w stylu Yasta. Moją naiwność można jedynie złożyć na karb późnej godziny i obniżonej koncentracji.

Pierwsze zaskoczenie nastąpiło po 20 minutach. Kliknąłem na uprzednio zminimalizowaną ikonkę WMP, aby zobaczyć co on mi tam poinstalował. A tu siurpryza - on postanowił mi zadać jeszcze raz pytanie czy chcę ściągnąć 13,8 megabajtów danych celem uaktualnienia. Jedyną różnicą dzielącą ten komunikat od poprzedniego, w którym wykazałem się chęcią dokonania takiej operacji było doprecyzowanie ilości danych. Prepraszam, nastąpiła również zmiana okienka z ok/anuluj na dalej/zakończ.

Znowu błąd z mojej strony, bo kliknąłem "Dalej", zamiast "Zakończ", albo chociaż naciśniecia reset. Instalator uraczył mnie animacja jakichś paskó przewijania, poprzenosił jakieś pliki i wyświetlił dwa okna. Chyba twórcy pałali zbytnią sympatia do kawałów rozpoczynających się od "mam dobrą i złą wiadomość", bo uświadczyłem okna o następującej treści:

Zakończono instalację Windows Media Player 10. Proszę poświęcić teraz kilka chwil na konfigurację.

[cytat z pamięci], oraz

Nie można ukończyć instalacji.

Program Windows Media Player 9 nie został zainstalowany. Aby zaktualizować system Windows, uruchom ponownie instalator programu Windows Media Player Seria 9.

I na koniec jeszcze uraczono mnie możliwością zaznaczenia checkboxa "Chcę, aby oprogramowanie i usługi firmy Microsoft były jeszce lepsze". Brakowało mi jeszcze jednego "Chcę życ w kraju mlekiem i miodem płynącym i jestem skłonny podłączyć się pod kroplówkę z chemikaliami celem osiągnięcia takiego wrażenia."

Ciekawe czy jeszcze pokarają mnie komunikatem, że "ze względu na ochronę praw autorskich za pomocą systemu DRM nie mogę otworzyć tego pliku multimedialnego". Na razie, odpukać, się tak nie zdarzyło, ale czekam na to ze zgrozą. Podobnie jak na kolejne radosne pomysły na interakcję z użytkownikiem.

APDEJT

Jako bonus pewnie dostanę trojany przez ich pomysł na DRM.

.. i o ludziach

Z pomocą przypadkowo poznanego Polaka, który studiował na Universidad de Beira Interior w zeszłym roku, poznaliśmy dwóch miejscowych. Jeden posługiwał się niezbyt biegle (na granicy możliwej komunikacji) angielskim, drugi natomiast bardzo dobrze angielskim i całkiem dobrze polskim, co nas wielce zaskoczyło. Później okazało się, że studiował on rok na Politechnice Białostockiej i stąd ta niespotykana umiejętność.

Chłopaki owe portugalskie zaskakują nas co chwila. Znamy ich niecały tydzień, a byliśmy na dwóch obiadach, jeśli można nazwać tak posiłek spozywany po 22. Chociaż trzeba przyznać, iż menu było typowo obiadowe, oraz, jak mówili, typowo portugalskie, doskonale przyrządzone na dodatek. Ale ja nie o tym chciałem, to był pierwszy raz kiedy spotkałem się z takim równie miłym co bezinteresownym gestem. Bo jedyne co możemy zaoferować w zamian to zaznajomienie ich z sokratesowymi studentkami. Chociaż, muszę przyznać, przemknęło nam przez myśl, że to po prostu geje i przy pierwszym zaproszeniu na obiad mieliśmy się solidnie na baczności. Cały czas pilnowaliśmy dróg ewentualnej ucieczki i uważaliśmy na każdy ich ruch. Ale później okazało się, że do homoseksualistów im daleko i atmosfera się oczyściła.

Po którymś kolejnym piwie dowiedzieliśmy się również, że "Mój dom, to wasz dom. Jak jestescie przyjaciółmi Luisa, to jesteście moimi przyjaciółmi." A potem, jak impreza kończyła się nad ranem, to zaoferował się odwieźć nas do naszego lokum. Trochę pijany (5, może 6 ich piw) i spalony (parę blantów tam krążyło) usiadł za kierownicą i pomknął czym prędzej wąskimi i krętymi uliczkami miasta, ryzykując zatrzymaniem na 48 godzin, grzywną i utratą prawa jazdy.

Tacy to fajni ludzie, ot co! I jacy gościnni!

kilka słów o piwie

Piwa tutaj wielu rodzajów nie ma. To nie Polska, gdzie w każdym większym mieście stoi jakiś browar. Tutaj są 4 liczące marki, z których na razie spróbowałem dwóch - Sagres i SuperBock.

Sagres spotkałem w dwóch odmianach, zwykłe, jasne piwo i Bohemia - nie całkiem ciemne, ale raczej takie bursztynowe, trochę słodsze, mocniejsze (6,2%alk). SuperBock natomiast występuje w trzech kolorach. Zielony - wypisz-wymaluj nasz dawny (nie wiem czy jeszcze istnieje) Cooler, reklamowany przez Czarka Pazurę. Czerwony - typowy, jasny, najczęściej zamawiany. Czarny - znowu klon polskiego trunku, tym razem Okocim Palone, bardzo duże podobieństwo.

Piwo w knajpach i kafejkach pija się w małych szklankach 0,2 (cerveja copo), praktycznie nigdy nie spotyka się, żeby ktoś pił lany trunek (finto) w tzw. dużej szklance (cerveja grande). Dużej, - to znaczy 0,33 litra. Na początku dziwnie się czułem trzymając piwo w takiej malutkiej szklance zamiast porządnego kufla, jak pan bóg przykazał. Po kilku dniach zacząłem jednak doceniać jej zalety i zauważać jej wpływ na sposób picia.

Tutaj piwo pije się wolniej. W Polsce byłoby to o tyle trudne, że pijąc wolno narażamy się na wygazowaną już końcówkę. W przypadku szklanek o ponad połowę mniejszych nie ma już tego ryzyka. Poza tym, Portugalczycy nie trzymają piwa w ręce. Tak jak u nas czasem można napotkać w knajpach prawdziwie męskich osobników z 0,5 litra spienionego złocistego napoju w garści, to projekcja własnej męskości i zajebistości przez ekspozycję spożywanego alkoholu w przypadku malutkiej, możnaby rzec - damskiej, szklanki jest wielce utrudniona.

I jeszcze dwa zdania o knajpach. Prawdopodobnie następujące spostrzeżenia mogą być jedynie specyfiką małej miejscowości, ale nadal były dla mnie czymś nowym. Knajpy wyglądają równie na kawiarnie, co na typowe pijalnie piwa, gdyż oba napoje zwykle są spożywane z równą częstotliwością. Spotkałem się nawet ze sceną jak kilka osób opuściło imprezę tuż przed drugą, bo o drugiej zamykali knajpę naprzeciwko, a było to najbliższe miejsce do zaopatrzenia się w wielce lubiany złocisty trunek. Po wejściu jednakże nie ograniczyli się do zakupu zapasów, ale również zamówili kawę (o kawie tutejszej możnaby wiele pisać, ja jednakże się na niej nie znam w ogóle), chwycili za gazety i, jakby to była pora śniadania lub lanczu, spokojnie popijali dyskutując o przeczytanych wiadomościach sportowych. Po wypiciu ostatniej kropli szybko odrzucili gazety, chwycili piwa i wrócili do miejsca zabawy niezbyt hucznej, ale niemniej jednak wesołej.

dodatek - piłem również doskonałe BergAdler z miejscowego Lidla, ale w zaden sposób nie można go nazwać piwem portugalskim.

Bacalhau, czyli wykładziny spożywcze

Pierwszym narodowym daniem portugalczyków, na jakie się natknąłem jest bacalhau, czyli po naszemu dorsz. Jest on przyrządzany na setki sposobów - mi szczególnie przypadła do gustu wersja suszona i obkładana solą, jak w prymitywnych plemionach. Tak przyrządzone dorsze w hipermarkecie zamiast leżeć w lodzie, wraz z innymi swoimi pływającymi (kiedyś) kolegami, był ułożony na europalecie w stosik wysokości półtora metra i wyglądał jak stos starych dywanów. W dotyku podobnie. Jedyna różnica, że na tyle sztywny, że można by było nim urządzać honorowe pojedynki, bo akurat tak po wysuszeniu kształtem przypomina maczetę. A ja myślałem, że taniec z policzkowaniem się rybami w Monty Pythonie był dziwny.

Jeszcze nie skosztowałem tego specjału, ale myślę że to tylko kwestia kilku dni, aby ta wersja pojawiła się w studenckiej stołówce. Czekam z niecierpliwością.

In other news, ja to mam szczęście - akurat jak wziąłem aparat z domu, to trafiłem na rowerowe zawody downhillowe krętymi i wąskimi uliczkami miasta. Skakanie przez samochody, zjazdy po schodach, zakręty prawie o 180 stopni - Covilha była chyba zaprojektowana wieki temu z myślą o takiej właśnie imprezie.